خاك غريب
وبلاگ بدون کامنت اختلاط های یک رهگذر
خیابان زرد
پائیز 88، حوالی عین الدوله
89، امیرآباد
امسال، فرح آباد...
چه کسی می داند
سال بعد
کدامین خیابان زرد را قدم خواهم زد....
م م
بیچاره شعمدانی
بیچاره شعمدانی
این روزها که ناخوشم
دو سه برگش خشک شده
چه می شود کرد،
لیوان آب ما یکی ست.
بد نگوییم به مهتاب
بد نگوییم به مهتاب اگر تب داریم.
دیده ام گاهی در تب ماه می آید پایین،
می رسد دست به سقف ملکوت.
دیده ام سهره بهتر می خواند.
گاه زخمی که به پا داشته ام
زیر و بم های زمین را به من آموخته است.
گاه در بستر بیماریِ من، حجم گل چند برابر شده است.
سهراب
خوب داني چه كني
خوب داني چه كني تندي و نرمي توآم
تا كه صيدت
نرهد تا ز درت رم نكند
روي بازوي يكي رند بلاكش خواندم
مرد ره در ره دلدار كمر خم نكند
اي خوش آن عاشق واله كه دمادم مي گفت
بارالاها سببي ساز جفا كم نكند
عهد كردم كه دگر از سر كويت بروم
اگر
آن جذبه چشمان تو ماتم نكند
ميم . کاف
هر چه تو بگویی،
باشد؛ هر چه تو بگویی،
می روم...
اما گفته باشم؛ بعد من
آسمان می گیرد،
هوا تند تند سرد می شود،
و باران دیگر بند نمی آید...
.
.
.
باور نمی کنی؟!
م م
باشی یا نباشی
م م
باشی یا نباشی
باشم یا نباشم
چیزی عوض نمی شود.
این احساس
تا انتهای تاریخ زندگی خواهد کرد
کلاغ پر
کلاغ پر؟
نه
کلاغ را بگذاريم براي آخر
نگاهت پر
خاطره ات پر
صدايت پر
کلاغ پر؟
نه کلاغ را بگذاريم براي آخر
نگاهت پر
نگاهش پر
من هم پر
تو مانده اي و کلاغ پر
...
پستهای جدیدتر
پستهای قدیمیتر
صفحهٔ اصلی
اشتراک در:
پستها (Atom)